Jak mam się dogadać z własnym nastoletnim dzieckiem? część 1

Adolescencja - jest to okres przemian w życiu człowieka, które prowadzą z dzieciństwa ku dorosłości. Tradycyjnie uważa się adolescencje za czas konfliktów. Stanley Hall, który był pionierem naukowego badania tego okresu określił go jako czas: burzy i naporu w związku z istotnymi zmianami fizycznymi, psychicznymi i emocjonalnymi, i większym zaangażowaniem w grupie rówieśniczej. Zmiany rozwojowe w adolescencji obejmują okres od 10-12 lat do 20-23 lat.

W swoich rozważaniach skupie się na pierwszym podokresie dojrzewania.

Wraz z dorastaniem wyraźnie zmienia się stosunek dorastających do rodziców.

Wówczas bycie rodzicem staje się trudniejsze.

W dzieciństwie rodzice są zazwyczaj akceptowani bezrefleksyjnie, teraz stosunek do nich staje się bardziej realistyczny, a nieraz i przekorny.

Wiele problemów, jakie wzajemnie mają ze sobą dorastający i ich rodzice, są wynikiem nieokreślonego statusu dorastających: już nie są dziećmi, ale jeszcze nie są dorosłymi. Dorastający stają się zazwyczaj w stosunku do rodziców bardziej zamknięci niż byli w dzieciństwie. 

Rodzice często ze względu na prace nie mają czasu dla swoich dzieci.

Czasami oceniają je przez pryzmat własnego dzieciństwa.

Nie radzą sobie z uznaniem autonomii u swojej dorastającej pociechy.

Często nastolatkowie gdy mają problemy nie idą z nimi do swoich rodziców bo nie czują z ich strony akceptacji i wysłuchania.

Dom czasami zamienia się w pole wzajemnej walki pomiędzy dzieckiem a rodzicem. Niektórzy wolą dać dziecku wolną rękę wycofując się z wzajemnych interakcji, co też nie jest dobrym rozwiązaniem.

W kolejnej części zaprezentuje podstawowe zasady komunikacji z nastolatkiem.

Tekst: mgr psycholog Magdalena Sadowska