Cztery uczennice ze Starego Brześcia i wielka sprawa, którą warto wesprzeć. Projekt porusza serca

Cztery młode dziewczyny, szkolne zeszyty w plecaku i pomysł, który wyrósł z wrażliwości na los zwierząt. Uczennice technikum weterynaryjnego w Starym Brześciu udowadniają, że empatia nie ma wieku, a dobre serce potrafi przerodzić się w konkretne działanie. Ich projekt „Dopóki Oddycham. Mam nadzieję” to inicjatywa, która już dziś porusza młodszych uczniów i przypomina, jak wiele zależy od wiedzy i codziennych wyborów. Jeśli ktoś chce dołożyć do tego swoją cegiełkę – właśnie jest na to najlepszy moment.

Szkoła, praktyki zawodowe, sprawdziany, codzienne obowiązki. W tym wszystkim cztery uczennice technikum weterynaryjnego ZSCKR w Starym Brześciu znalazły jeszcze czas na coś więcej. Na działanie dla innych – a właściwie dla tych, którzy sami o pomoc poprosić nie potrafią.

Ich projekt społeczny „Dopóki Oddycham. Mam nadzieję”, realizowany w ramach ogólnopolskiej olimpiady „Zwolnieni z Teorii”, to przykład inicjatywy, która powstała z autentycznej wrażliwości i młodzieńczej odwagi do działania.

Bo trzeba powiedzieć wprost – w wieku, w którym wielu młodych ludzi walczy z nadmiarem obowiązków szkolnych, one postanowiły zrobić coś więcej. Wziąć odpowiedzialność za ważny temat i spróbować zmienić sposób myślenia innych.

Celem projektu jest zwiększanie świadomości na temat praw zwierząt w Polsce i Unii Europejskiej oraz budowanie wśród młodych ludzi empatii wobec wszystkich istot żywych.

Dziewczyny prowadzą działania edukacyjne w mediach społecznościowych, gdzie tłumaczą m.in. kwestie testowania kosmetyków na zwierzętach, chowu ekologicznego czy wpływu codziennych wyborów konsumenckich na los zwierząt. Jednak na internetowych postach się nie kończy.

W pierwszym tygodniu marca uczennice przeprowadziły warsztaty dla blisko 100 uczniów Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi im. Polskich Noblistów w Kruszynie. Podczas spotkań rozmawiały z dziećmi o empatii wobec zwierząt, odpowiedzialnej opiece oraz o tym, jak małe decyzje mogą mieć duże znaczenie.

 „Zwierzęta czują ból, strach i radość tak samo jak my. Chcemy pokazać młodym ludziom, że wiedza i empatia naprawdę mogą zmieniać świat” – mówi Natasza Sikorska, kierownik zespołu projektowego.

Projekt nie jest tylko rozmową o wartościach. Uczennice prowadzą również zbiórkę rzeczową dla podopiecznych włocławskiego schroniska, angażując w pomoc lokalną społeczność.

W działaniach wspierają je także partnerzy: Fundacja Milusiowo – z miłości do koni oraz Hufiec ZHP we Włocławku. To ważne, bo młodzieżowy projekt zaczyna dzięki temu żyć poza szkolnymi murami i realnie pomagać zwierzętom.

Warto docenić jedno: ten projekt powstał z inicjatywy młodych ludzi. Bez wielkich budżetów, bez sztabu doradców. Za to z ogromną determinacją i przekonaniem, że empatia wobec zwierząt jest miarą naszego człowieczeństwa.

Uczennice nadal zbierają środki finansowe, które chcą przeznaczyć na wsparcie organizacji prozwierzęcych oraz dalszą promocję projektu.

Towarzyszą im słowa, które najlepiej oddają sens ich działań:

„Wielkość i postęp moralny narodu można ocenić na podstawie sposobu, w jaki traktuje on zwierzęta.” – Mahatma Gandhi

Ich inicjatywa przypomina o czymś bardzo prostym – wiedza buduje świadomość, a świadomość rodzi empatię. A gdy empatia spotyka się z działaniem, powstają projekty takie jak „Dopóki Oddycham. Mam nadzieję”. I właśnie dlatego warto o nich mówić głośno.